نجران شوم و اين كين از آن مرد بازجويم و كليساها ويران كنم و صليبها بشكنم و هر كه دين يهود پيش نگيرد او را به آتش بسوزم . پس پنجاه هزار ( 50000 ) مرد شمشيرزن فراهم كرده از يمن كوچ داد و طىّ مسافت كرده به نجران آمد و كليساها را پست كرد و صليبها در هم شكست و مردم نجران را انجمن فرمود و گفت : اگر خواهيد دين يهوديان پيش گيريد و اگر نه يك تن از شما زنده نگذارم . ايشان گفتند : ما هرگز جان ناچيز را با دين عزيز برابر نخواهيم داشت گو يك تن زنده نمانيم . ذو نواس در خشم شد و بفرمود تا حفره‌اى مستطيل برسان خندقى بكردند و حطبى فراوان در آن اخدود « 1 » انباشته كردند و آتش در زدند و از اينجاست كه ذو نواس و اهلش اصحاب اخدود نام يافت ، چنان كه خداى فرمايد : قُتِلَ أَصْحابُ الْأُخْدُودِ النَّارِ ذاتِ الْوَقُودِ إِذْ هُمْ عَلَيْها قُعُودٌ وَ هُمْ عَلى ما يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ « 2 » يعنى : ملعون شد ذو نواس و اهلش كه حفر اخدود كرده و با آتش بينباشت . بالجمله چون آتش از آن حفره زبانه زدن گرفت ذو نواس بر يك سوى آن حفره بنشست چنان كه هم خداى ياد فرموده النَّارِ ذاتِ الْوَقُودِ إِذْ هُمْ عَلَيْها قُعُودٌ « 3 » و بفرمود اهل نجران را پيش داشتند و بعضى را با تيغ همىبگذرانيد و برخى را به آتش اندر افكند . در ميانه زنى را آوردند كه طفلى يك‌ماهه در بر داشت و دين يهود بر او عرضه كردند ، آن زن از بيم جان و مرگ فرزند همىخواست تا دين يهود پيش گيرد ناگاه آن كودك به سخن آمد و گفت : اى مادر آتش دوزخ را بر آتش دنيا اختيار مكن كه اين از بهر رضاى خداوند بارى اندك باشد . پس آن زن با طفل خود خويشتن را در آتش افكند . بالجمله بيست هزار ( 20000 ) تن از مردم نجران را نابود ساخت و شهر ايشان را ويران كرد و با سوى يمن مراجعت نمود از ميان مردم نجران مردى كه او را دوس ذو ثعلبان گفتندى نجات يافت و به گوشه‌اى گريخت . و او را از اين روى دوس ذو ثعلبان مىگفتند كه اسبى داشت نام آن از غايت تندى و راه‌دانى ثعلبان بود . بالجمله دوس بعد از آنكه ذو نواس به يمن رفت به ميان نجران آمد و چند تن كه

--> ( 1 ) . اخدود : حفرهء مستطيل كه چون خندق باشد و جمع آن اخاديد است . ( 2 ) . سورهء بروج ، آيه 4 - 7 : مرگ بر اصحاب اخدود ، در گودالهايى پر از آتش ، كه در كنارش نشسته بودند و آنچه بر مؤمنان مىرفت تماشا مىكردند . ( 3 ) . سورهء بروج ، آيه 4 - 7 : مرگ بر اصحاب اخدود ، در گودالهايى پر از آتش ، كه در كنارش نشسته بودند و آنچه بر مؤمنان مىرفت تماشا مىكردند .